Koty SOS

2 dni temu

Rejon ul. Gwieździstej to domy z ogródkami. Mieszkańcy chcą mieć place zabaw, kwiatki itp. i o ile piaskownice można zabezpieczyć przed kotami to z kwiatkami może być problem. W ich sąsiedztwie znajdują się opuszczone domy, które są idealnym miejscem dla ciężarnych kotek i w pewnym momencie sąsiedzi widzą jak za ich ogrodzeniem brykają słodkie kocięta. Bywa że i kotkę wcześniej widywali, ale nie przywiązywali do tego wagi, bo po okolicy chodzą właścicielskie koty. Maluchów wcześniej nie było, a że nie są złymi ludźmi to i je czasem nakarmią. Do karmienia rodziny dołącza karmicielka, która od lat próbuje zapobiegać rozmnażaniu się kotów w tej dzielnicy. Kocięta rosną i zaczyna się zwalanie winy na nie za zniszczone kwiaty, kupę w niezasłoniętej piaskownicy. Zabraniają karmienia kotów a przecież mają sąsiadów, u których na podwórkach można zobaczyć miski dla kotów. Złość mieszkańców skupia się na kotach, które mogą się rozmnażać a pomijają całkiem te właścicielskie. Przecież nie są tresowane, aby nie wchodzić w kwiaty, nie załatwiać się do piaskownicy, nie kłaść się na masce samochodu.

Mirka. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

1 tydzień temu

Kotka która urodziła w zeszłym roku kocięta na terenie przy ul. Morcinka i do kwietnia przebywała tam razem z jedną młodą nadal woli szlajać się w okolicy bloków przy ul. Kasprzaka. Od 3 maja żadna z nich nie zajrzała do starych misek. Szkoda, że tak wybrały.

Mirka. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

3 tygodni temu

Rozsądna decyzja osób, które zdają sobie sprawę z tego, że kotów jest za dużo i trzeba korzystać z tego na co pozwala nam prawo.

Polecam przeczytać komentarze pod postem.To jest koci dramat. Ogłoszenie z olx o oddaniu ciężarnych kotek 🤬 Klaudia poprosiła o pomoc, pojechała i zabrała kotki z ogłoszenia plus wynegocjowała jeszcze jedną. Zabiegi umówione od razu i pod wieczór zaczyna się poród... ☹️ Dziś rano pojechała uśpić ślepy miot, co nie było łatwe dla młodej miłośniczki kotów. Jednak konieczne, co doskonale rozumie. Pozostałe zabrane kociczki czekają na zabiegi aborcyjne, a ta bida będzie wykastrowana, jak już będzie można. Sezon na kocią bezdomność w pełni 😭 Opłacamy wszystkie faktury za te zwierzaki. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

4 tygodni temu

📢 Koty w prawie - kot bezdomny a kot wolno żyjący

Zgodnie z art. 4 pkt 16 ustawy o ochronie zwierząt („u.o.z.”), „zwierzęta bezdomne” to zwierzęta domowe lub gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały. Oznacza to, że do kategorii zwierząt bezdomnych może należeć także kot domowy, czyli zwierzę domowe tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza (art. 4 pkt 17 u.o.z.), jeżeli spełnione są przesłanki z art. 4 pkt 16 u.o.z.

⚖️ U.o.z. nie zawiera definicji kota wolno żyjącego, ale termin ten pojawia się w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., w Rozdziale 2 „Zwierzęta domowe”. To właśnie tam ustawodawca określa obowiązki gmin związane z programem opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt, obejmujące opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie.

W doktrynie prawa podkreśla się, że wolno żyjące koty stanowią odrębną kategorię, różną od innych zdefiniowanych w u.o.z. Wolno żyjące koty to zdziczałe osobniki udomowionego gatunku kota domowego (Felis catus), urodzone i bytujące w warunkach niezależnych od człowieka. Nie można ich zaliczyć do zwierząt bezdomnych, ponieważ nigdy nie pozostawały pod opieką człowieka. Nie należy ich także utożsamiać ze zwierzętami wolno żyjącymi (dzikimi) w rozumieniu art. 4 pkt 21 u.o.z., czyli zwierzętami nieudomowionymi żyjącymi niezależnie od człowieka. Na tej podstawie można wskazać, że ustawodawca wyróżnia obecnie trzy grupy kotów:

🐱koty domowe (art. 4 pkt 17 u.o.z.),
🐱koty bezdomne (art. 4 pkt 16 u.o.z.),
🐱koty wolno żyjące (art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z.).

Opracowała r.pr. Martyna Kabat

Źródła:
1. E. Kruk [w:] M. Kulik, G. Lubeńczuk, M. Rudy, H. Spasowska, E. Kruk, Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz, Warszawa 2024, art. 4 (sip.lex.pl/#/commentary/587961495/758935/kruk-emil-red-ustawa-o-ochronie-zwierzat-komentarz)
2. A. Gruszczyńska, Sprawowanie przez gminy opieki nad kotami. Wybrane zagadnienia, ST 2025, nr 3, s. 98-111. (sip.lex.pl/#/publication/151527428/gruszczynska-agnieszka-sprawowanie-przez-gminy-opieki-nad-kota...)
3. kocie-porady.pl/blog/kot-wolno-zyjacy-czy-zwierze-wolno-zyjace/

#prawo #kot #ochronazwierząt #prawnicyzwierząt #edukacja ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

4 tygodni temu

Pan Tomasz pomógł mi dzisiaj dotrzeć na ulicę Łokietka, gdzie dwa lata temu łapałam koty na kastracje. Problemy sąsiedzkie jakie generują tam koty nie zmalały i otrzymałam prośbę o zorganizowanie karmnika. Na karmnik chciałam przystosować małą metalową szopę narzędziową, ale podobno nie wolno, bo to już samowolka budowlana czy coś w ten deseń. Tak twierdził dzisiaj pan, który był na miejscu z pracownicą ADM. Zapewnił, że napisze na mnie skargę do Prezydenta Miasta. Wcześniej pan dokarmiający koty sklecił takie coś z palet a na dach dał trwalszą płytę, więc niech stoi to zamiast niedużej, zielonej szopy z blachy. Przyznam że mam dość bycia stroną w takich konfliktach jeśli poprawa wyglądu miejsca dokarmiania jest z miejsca odrzucana.
Karmienie kotów to nie aż taki problem jak sprzątanie po nich, bo wybrały sobie jedno miejsce przy wąskiej ścieżce prowadzącej wzdłuż zabudowań i niestety karmiciel nie uważa za obowiązek sprzątania tego co zostawią. Koty załatwiają się też w przyległych ogródkach i nie da się tego uniknąć. ADM wystosował do karmiciela pismo grożąc podobno nawet wypowiedzeniem najmu za te koty.

Zostawiłam kamerę, aby sprawdzić ile kotów tam przychodzi i czy pojawiają się szczury. Poprosiłam o sprzątanie odchodów.

Mirka. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

3 miesięcy temu

Jutro również wyślę do Warszawy fakturę, którą opłaci Fundacja Sedeka z 1,5% uzyskanego dzięki wskazaniu przez podatników grupy Koty SOS.

Mirka. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

3 miesięcy temu

Dla wchodzących tu obrońców pet biznesów, o których od czasu do czasu wstawiam posty, bo nader często zarzucają mi, że mam za dużo czasu, że powinnam robić tyle dla zwierząt ile robią DIOZ i Ada.
Jeśli cokolwiek robię to jedynie dla tego, że chcę robić, bo nie jest to właśnie dla mnie biznesem i nie lecę na kasę. Nawet odpisując na głupie komentarze potrafię coś robić, choć wcale nie muszę. Przed chwilą skończyłam przerabiać klatkę do łapania kotów w teraz składam urządzenie do jej zamykania. Klatka pojedzie do Warszawy i na pewno pomoże zapobiec narodzinom wielu niepotrzebnych kotów a mój wkład w te działania nic nie kosztuje.

Mirka. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

3 miesięcy temu

Pytanie jakie życie czeka ratowane zwierzę jest dla mnie kluczowe zwłaszcza w przypadku kotów, które wiele lat żyły na ulicy i nie chodzi mi wyłącznie o kwestie fizycznych możliwości ratowanych kotów, ale i realne szanse na dobry dom.‘Błagamy o pomoc!’, ‘To najgorszy przypadek, jaki widzieliśmy!’, ‘On tak bardzo chce żyć’, ‘Nie pozwólmy mu umrzeć’, ‘Każda złotówka ma znaczenie’.
W epoce internetowych zbiórek takie słowa mobilizują tysiące ludzi, ale coraz rzadziej zostawia przestrzeń na spokojną rozmowę o jakości życia ratowanego zwierzęcia.

[📖 To długi felieton o bardzo trudnym społecznie temacie. Wymaga uważnego czytania i zrozumienia. Nie jest oskarżeniem wobec żadnej ze stron. Przeczytanie go zajmie Wam około 6–8 minut. Jest także zaproszeniem Was do spokojnej dyskusji. Jeśli znajdziesz na niego czas, proszę udostępnij go dalej. Ta rozmowa prędzej czy później i tak będzie musiała się odbyć.]

Wczoraj wieczorem, już po zakończeniu swojego długiego dyżuru trafiłem w internecie na zbiórkę. Kot uratowany z pożaru magazynu. Około trzydziestu procent powierzchni ciała z oparzeniami trzeciego stopnia. Opis leczenia jest długi i szczegółowy. Kolejne etapy terapii, kolejne procedury. Wśród nich amputacja dwóch łap, uszu i ogona. Najprawdopodobniej także utrata obu gałek ocznych. Poparzone drogi oddechowe. Rokowanie określone przez osoby zbierające jako bardzo ostrożne, choć z samych zdjęć widzę że jest ono po prostu źle.

Pod historią zdjęcia pokazujące skalę urazu. Pod zdjęciami licznik zbiórki. Kwota która robi wrażenie. A pod nim setki komentarzy ludzi, którzy chcą pomóc.

Na tej historii zatrzymałem się na dłużej. Nie dlatego, że w weterynarii takie przypadki są czymś zupełnie niezwykłym. Lekarze weterynarii, organizacje prozwierzęce i wolontariusze regularnie spotykają się z dramatycznymi historiami. Zwierzęta potrącone przez samochody z wielonarządowymi urazami, ofiary pożarów, zwierzęta po latach zaniedbań z guzami nowotworowymi wielkosci pilki do koszykowki. Wiele z nich udaje się uratować. Czasem wracają do życia w sposób, który jeszcze kilkanaście lat temu wydawałby się niemożliwy. To ogromna zasługa ludzi, którzy nie przechodzą obojętnie obok cierpienia zwierząt.

Ale są też sytuacje, w których pojawia się pytanie trudniejsze niż wszystkie procedury medyczne. Nie czy potrafimy leczyć i mamy możliwości techniczne i finansowe. Tylko czy potrafimy jeszcze postawić pytanie, jakie życie czeka to zwierzę po wszystkim.

Nie znam wszystkich szczegółów tej historii. Nie znam dokładnego przebiegu leczenia ani decyzji podejmowanych przez lekarzy i opiekunów. Być może kot z tej zbiórki zaskoczy wszystkich i wróci do życia lepiej, niż dziś się wydaje. Weterynaria zna takie przypadki. Ta historia jest więc tylko punktem wyjścia do szerszej refleksji.

Bo jako lekarz weterynarii mam jedną podstawową odpowiedzialność. Stanie po stronie zwierzęcia. Zawsze.
Nawet wtedy, gdy ta perspektywa jest trudna do zrozumienia dla wszystkich innych.

W praktyce klinicznej istnieje pojęcie, które dla naszej profesji ma fundamentalne znaczenie w takich sytuacjach: JAKOŚĆ ŻYCIA. Nie chodzi tylko o to, czy pacjent przeżyje operację albo wyjdzie ze stanu krytycznego. Chodzi o to, jakie życie będzie prowadził później. Czy będzie w stanie się poruszać. Czy będzie odczuwać przewlekły ból. Czy będzie mógł realizować podstawowe zachowania gatunkowe. Innymi słowy, czy będzie żył, czy jedynie przetrwa i będzie czekać go wegetacja.

To szczególnie ważne, gdy mówimy o zwierzętach. Człowiek potrafi myśleć abstrakcyjnie. Potrafi powiedzieć sobie, że życie samo w sobie jest wartością, nawet jeśli wiąże się z ograniczeniami. Potrafi nadać cierpieniu sens albo uzasadnić je nadzieją na przyszłość. Zwierzę nie ma takiej zdolności. Zwierzę żyje tu i teraz. Nie myśli w kategoriach „najważniejsze, że żyję”. Nie planuje przyszłości. Nie racjonalizuje bólu.

Zwierzę jest biologią instynktu. Jego życie to zdolność realizowania podstawowych potrzeb: ruchu, eksploracji, interakcji, jedzenia, snu i …unikania bólu. Kiedy te potrzeby przestają być możliwe do realizacji, zaczyna się problem jakości życia. I właśnie dlatego pytanie o jakość życia musi pozostać centralnym elementem każdej decyzji medycznej.

Współczesna weterynaria potrafi dziś bardzo wiele. Operujemy skomplikowane urazy, rekonstruujemy tkanki, prowadzimy intensywną terapię, stabilizujemy pacjentów w stanach krytycznych. Dzięki temu tysiące zwierząt wraca do dobrego życia. Ale nie w każdym przypadku. Są sytuacje, w których technicznie jesteśmy w stanie przedłużyć życie, lecz nie jesteśmy już w stanie przywrócić jego jakości.

W ostatnich latach pojawił się jednak nowy element tej układanki. Social Media i Internet Dramatyczne historie zwierząt potrzebujących pomocy bardzo szybko rozprzestrzeniają się w mediach społecznościowych. Publiczne zbiórki potrafią w ciągu kilku dni zgromadzić ogromne środki na leczenie. Ludzie chcą pomagać i reagują na cierpienie zwierząt z ogromną empatią. To zjawisko ma wiele dobrych stron. Dzięki takim zbiórkom wiele zwierząt otrzymało leczenie, na które w innych okolicznościach nie byłoby szans.

Jednocześnie pojawia się mechanizm, o którym rzadziej rozmawiamy. Historie, które najbardziej poruszają, to najczęściej historie najbardziej dramatyczne. Im większa tragedia, im bardziej wstrząsające zdjęcia i opisy, tym większa mobilizacja społeczna. Emocje stają się paliwem, które napędza zbiórkę. To naturalny mechanizm ludzkiej psychologii, ale właśnie w tym miejscu pojawia się pytanie, czy emocjonalna dynamika takich historii nie zaczyna czasem wyprzedzać spokojnej medycznej refleksji.

Czy potrafimy jeszcze zadać pytanie o realną jakość życia zwierzęcia, kiedy tysiące ludzi kibicuje jego ratowaniu? Czy potrafimy rozmawiać o rokowaniu, o bólu i o ograniczeniach funkcjonalnych, kiedy licznik zbiórki rośnie z godziny na godzinę?

Istnieje też jeszcze jeden bardzo realny problem. Zdarza się, że lekarz weterynarii, kierując się wiedzą medyczną i oceną rokowania, stawia granicę leczenia. Uznaje, że dalsza terapia nie przyniesie zwierzęciu życia o akceptowalnej jakości. W takich momentach decyzja bywa odbierana nie jako próba ochrony pacjenta przed dalszym cierpieniem, lecz jako odmowa pomocy. A gdy historia zdąży już stać się viralową tragedią, emocje potrafią bardzo szybko przenieść się do mediów społecznościowych.Pojawiają się oskarżenia, zarzuty braku empatii, a czasem publiczny lincz wobec lekarza, który w rzeczywistości próbował jedynie odpowiedzialnie ocenić sytuację pacjenta, stojąc na straży jakości jego życia.

To trudna przestrzeń dla wszystkich.
Organizacje prozwierzęce działają często pod ogromną presją czasu i emocji. Wolontariusze ratują zwierzęta, których nikt inny nie chciał ratować. Darczyńcy kierują się autentyczną chęcią pomocy. A lekarz weterynarii musi w tym wszystkim zachować jeszcze jedną perspektywę.

Perspektywę zwierzęcia-pacjenta.

Dlatego być może nadszedł moment, aby rozpocząć spokojną dyskusję o tym, jak w takich sytuacjach zachować równowagę między empatią a odpowiedzialnością. Między chęcią ratowania a uczciwą oceną rokowania. Między historią, która porusza internet, a realnym życiem zwierzęcia po zakończeniu leczenia.

Ta rozmowa nie powinna być oskarżeniem wobec kogokolwiek. Nie chodzi o wskazywanie winnych ani o podważanie sensu pracy organizacji prozwierzęcych. Ich rola pozostaje ogromna i często nie do zastąpienia.

Chodzi o coś znacznie prostszego. O przypomnienie, że w centrum całej tej historii zawsze powinno znajdować się zwierzę. Nie licznik zbiórki. Nie viralowa tragedia. Nie nasze emocje.

Tylko jego życie.
I jego jakość.

K. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

4 miesięcy temu

Mapka karmienia kotów od 2011r. Zaczęłam od obecnie żółtego punktu znajdującego się najbliżej "startu". Zastępstwa zdarzały się rzadko, więc niemal codziennie o stałej porze dnia niezależnie od pogody szłam i nadal będę ciągnąc wózek z karmą póki zielonych punktów nie będę mogła zmienić na czerwone lub żółte.

W tych miejscach nie rodzą się kocięta i oby nie pojawiły się nowe kotki.

Mirka. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

4 miesięcy temu

Pamiętajcie o tym przekazując 1,5%. Jeśli widzicie, że organizacja OPP biadoli iż nie ma pomocy od państwa to nie wymieniajcie jej przy rozliczenia z podatku. ... Zobacz więcejZobacz Mniej

Koty SOS

5 miesięcy temu

Antropomorfizacja zwierząt przyczynia się do ich cierpienia.Od dawna w internecie są filmiki pokazujące nieprawdziwe zachowanie zwierząt, teraz jest prawdziwy zalew takimi obrazkami, pomaga w tym AI (sztuczna inteligencja). Antropomorfizacja zwierząt przyczynia się do ich cierpienia. Pisze o tym - psycholożka, Izabela Kadłucka w Miesięcznik Dzikie Życie. "Zwierzęta skaczące na trampolinie, naciskające dzwonek do drzwi „dla żartu”, zatrzymujące ciężarówki, by „zapobiec wypadkowi”, wykonujące ludzkie gesty i tańce".

"Zwierzęta prezentowane w social mediach – niezależnie od tego, czy to pies, królik, koń, czy egzotyczne dzikie stworzenie – często wykazują wyraźne sygnały stresu, które niewprawny odbiorca interpretuje jako coś zabawnego lub rozczulającego.

Na wielu filmach widać zamieranie i sztywność ciała, oblizywanie się, mlaskanie, ziewanie, odwracanie głowy (sygnały wysyłane, by uniknąć zagrożenia), dyszenie mimo braku wysiłku czy nienaturalne pozycje – np. leżenie na plecach, całkowita bezwładność.

Często jest to wyuczona bezradność – stan, w którym zwierzę rezygnuje z prób obrony, ponieważ wcześniej wielokrotnie doświadczało, że jakikolwiek opór nic nie daje. Zwierzęta są do takich filmów szkolone, tresowane dużo wcześniej przed nagraniem filmu. Nie mają wyboru – muszą wykonywać określone, nienaturalne dla nich zachowania, bo tylko wtedy dostają jedzenie lub unikają kary.

W imię chwili internetowego wzruszenia zwierzęta są ubierane, malowane, smarowane kremami, poddawane zabiegom pielęgnacyjnym, suszeniu, przycinaniu futra – zwykle w pozycji, która dla psa jest skrajnie nienaturalna i stresująca. Dla twórcy i odbiorcy jest to „spa dla pieska”. Dla zwierzęcia – stres i cierpienie.

Niebezpieczne złudzenia: dzieci i dzikie zwierzęta
Szczególnie niepokojący trend to filmy prezentujące małe dzieci w interakcji z dzikimi zwierzętami. Urocze dziecko głaszczące sarnę czy bawiące się z wydrą w zoo? Ujęcia wyglądają jak bajka, ale dla dziecka, które później próbuje powtórzyć takie zachowania, mogą skończyć się tragicznie.

Z mojego raportu o pogryzieniach w Polsce z ostatnich 5 lat (opracowanego we współpracy z Siecią Obywatelską Watchdog Polska) wynika, że codziennie psy gryzą około 100 osób. W 2024 r. dwoje dzieci poniosło śmierć w wyniku pogryzienia przez psy, a w roku 2025 trzy osoby dorosłe.

Tymczasem internet zalewa narracja, zgodnie z którą każdy pies jest przyjacielem, każdy dziki zwierz jest „jak z bajki”, a każde dziecko może się z nimi bezpiecznie bawić. To jest skrajnie niebezpieczne.

Dzikie zwierzę zawsze pozostaje dzikie. Może być nieprzewidywalne, impulsywne, silnie reagować na stres. Przedstawianie ich jako „pluszaków” nie tylko tworzy złudzenia u dorosłych – wpływa też na dzieci, które nie mają zdolności refleksji i weryfikacji treści. A rozczarowanie, gdy ich kontakt z realnym zwierzęciem wygląda inaczej niż w filmach, to najmniejszy z możliwych problemów.

Gorszy scenariusz to naśladowanie zachowań z internetu: próby głaskania dzikich zwierząt, zbliżenia, karmienia, dotykania. Tu stawką jest zdrowie i życie.

Coraz większa część viralowych filmów nie przedstawia już prawdziwych zwierząt. To nagrania generowane przez AI, które wyglądają realistycznie, a równocześnie nie mają nic wspólnego z zachowaniami zwierząt w naturze.

Przykłady? Zwierzęta skaczące na trampolinie, naciskające dzwonek do drzwi „dla żartu”, zatrzymujące ciężarówki, by „zapobiec wypadkowi”, wykonujące ludzkie gesty i tańce. W wielu nagraniach powtarza się motyw przynoszenia przez dzikie zwierzęta swoich młodych do ludzkich domów. W tych filmikach ludzie pomagają uratować młode, po czym między ludźmi a zwierzętami nawiązuje się więź.

Jest to antropomorfizacja w czystej postaci – przypisywanie zwierzętom ludzkich cech i motywacji. Problem polega na tym, że miliony odbiorców – w tym dzieci – uznają takie filmy za prawdziwe.

W efekcie powstaje fałszywy obraz przyrody, w którym zwierzęta nie są zwierzętami, lecz zabawkami, bohaterami bajek, obiektami, które mają nas rozśmieszyć. A to bezpośrednio wpływa na nasze postrzeganie dzikich zwierząt, ich potrzeb i ochrony przyrody w ogóle.

Bo dlaczego mielibyśmy chronić coś, czego nie rozumiemy i na temat czego mamy nieprawdziwe wyobrażenia?

Niebezpieczne konsekwencje dla ochrony przyrody
Filmiki generowane przez AI kształtują społeczne rozumienie relacji człowieka z dziką przyrodą. Często pokazują nieistniejące reakcje, jak wdzięczność wobec ludzi, czy przyjaźń dzikich zwierząt z ludźmi, co może sugerować, że ingerencja człowieka jest pożądana.

Postawy wobec zwierząt zaczynają być kształtowane w oparciu o emocje, a nie o wiedzę naukową - biologię, etologię, ekologię.

Część treści tworzona jest również w celu szerzenia strachu przed zwierzętami. Środowiska łowieckie wykorzystują zdjęcia polskich miejscowości, na które „nakładają” za pomocą AI wilcze rodziny liczące dziesiątki osobników. W rzeczywistości wilcza rodzina na nizinach liczy 6-8 osobników. Takie manipulacje służą domaganiu się odstrzałów.

Prawdziwa ochrona przyrody to ochrona systemowa, np. siedlisk, to wiedza o zależnościach między organizmami. Ingerencja w życie potomstwa dzikich zwierząt dla przyjaźni, zaufania i wdzięczności nie jest ochroną - jest szkodliwa praktyką zagrażającą życiu zwierząt, i ludzi.

„Rozrywka” kosztem istot żywych
Media społecznościowe są oparte na emocjach. Twórcy chcą zasięgów. A zwierzęta – zwłaszcza rasowe, o dużych oczach, puszystych pyskach i „maskotkowym” wyglądzie – przyciągają uwagę jak magnes.

Niektóre rasy cierpią podwójnie: są wykorzystywane jako rekwizyty, a ich naturalne potrzeby pozostają całkowicie ignorowane.

Znęcanie się nad zwierzęciem nie zawsze wygląda jak przemoc fizyczna. Czasem to: zmuszanie do nienaturalnych pozycji, pozbawienie możliwości swobodnego ruchu, brak możliwości realizowania potrzeb gatunkowych, tresura oparta na przymusie lub karze.

Najnowsze koncepcje dobrostanu podkreślają, że kluczowa jest emocjonalna jakość życia zwierzęcia – jego przeżycia, komfort, emocje i poczucie bezpieczeństwa.

Czy zwierzę może czuć się dobrze, gdy jest zmuszane do leżenia na plecach, smarowania kremem, suszenia futra suszarką, noszenia maseczek, udawania ludzkich zachowań?

Odpowiedź jest oczywista.

Jak się bronić przed dezinformacją?
Potrzebujemy większej czujności wobec treści ze zwierzętami. Oto pytania, które powinniśmy sobie zadawać: Czy to zachowanie jest naturalne dla tego gatunku? Czy zwierzę prezentuje objawy stresu – zamrożenie, sztywność, ziewanie, oblizywanie się? Czy scena nie jest wygenerowana przez AI? Czy nie utrwala fałszywych wyobrażeń o dzikiej przyrodzie?

Dziś, gdy nawet eksperci otrzymują od znajomych „urocze filmiki”, powinniśmy szczególnie uważać. Bo te materiały nie tylko zniekształcają wiedzę o zwierzętach. One kształtują sposób, w jaki odnosimy się do całej przyrody. "

Całość: link w komentarzu. ... Zobacz więcejZobacz Mniej